در باب هُنَرکُشان

شما آخرین مأمن انسان را،

شما آخرین توشه‌‌ی سفر پوچی را،

شما هنر را به ابتذال کشیدید.

ای نوکران توده‌های سرطان‌زا،

ای بردگان گله‌های لایک و اسکرول،

که همچون گوسفندان، سرشان به جای علف سبز، در آینه‌ی سیاه فرو رفته،

و دهان‌هایشان واژه‌ی «بیشتر» را نشخوار می‌کند.

هنری که مدام دیده شود پتیاره می‌شود،

و پتیاره را دستمالی شدن چه باک؟

فاحشگی که تن فروشی نیست،

آن‌که تن می…

نشانی عمومی حفظ‌شده

نشانی عمومی اصلی